Nim zacznę narzekać jak stary stryj przy niedzielnym obiedzie, muszę wam się do czegoś przyznać.

Lata temu słuchałem Radia Maryja. Serio. Wyobraźcie sobie: 100 tysięcy kilometrów w drodze, nocami, kiedy trasę z Wrocławia do Warszawy przy dobrych wiatrach robiło się w pięć godzin. Muzyka w komercyjnych stacjach zawsze mnie nudziła. Radio dołożyło do tego swoje trzy grosze, katując te same playlisty do upadłego. A ja nudzę się szybko.

Więc włączałem Radio Maryja. Nie dla ideologii, ale dlatego, że tam ktoś do mnie mówił. Po 22:00. Ciągiem, otwarta antena. Bez przerywników na reklamy tabletek na wzdęcia. To była pierwotna forma podcastu – czysty głos w ciemności.

I wtedy, zupełnie przez przypadek, usłyszałem to słowo: podcast. Zacząłem grzebać. Trafiłem najpierw na „99% Invisible”, potem na genialne „Heavyweight”. Przepadłem. Apple można nazwać matką chrzestną tego zamieszania – w końcu to u nich pojawiła się pierwsza fioletowa ikonka, która pozwoliła podcastom wypłynąć na szerokie wody.

Historia lubi się powtarzać. Pamiętacie blogi? Zostały zabite przez podcasty. Przestaliśmy czytać, zaczęliśmy słuchać. Koło się zamyka, bo wideo przyszło zabić głos.

Policja, Playboy i poliki bez pudru

Siedzę w tym od 2018 roku. Pamiętam tę partyzantkę. Nagrywałem „Zawodowców” wszędzie. W hangarach, w samochodach, nad rzeką z Olkiem Dobą, w krakowskim domu Janiny Ochojskiej.

Kiedyś wleźliśmy na dach opuszczonego wieżowca. Skończyło się tak, że ściągała nas stamtąd policja, bo sąsiedzi byli przekonani, że bierzemy narkotyki. A my po prostu gadaliśmy o podróżach w nieoczywiste miejsca. Co najlepsze – zdjęcie z tej akcji było tak dobre, że trafiło na rozkładówkę „Playboya” (tak, ten magazyn był jeszcze wtedy wydawany w druku!), który pisał o fenomenie podcastów.

Dla mnie to była magia. Bez pudru, bez świateł, bez kamerzysty, który sapie ci nad uchem. Dobry podcast to jak spotkanie dwóch ciekawych siebie osób na kawie. Nikt nie musi wyglądać, każdy musi mieć coś do powiedzenia.

Czas na makijaż?

Co się zaczyna, kiedyś się kończy. Apple ogłosiło, że w ich aplikacji podcasty będą teraz platformą wideo. Spotify zrobiło to wcześniej. Bastion upadł. Podcast był genialny, bo działał na wyobraźnię i nie kradł czasu. Teraz? Teraz liczy się twoja uwaga. Oczy mają być wlepione w ekran. Zamiast słuchać, mamy oglądać gadające głowy.

Właśnie opublikowałem dziewięćdziesiąty któryś odcinek „99 twarzy AI”, do końca serii niedaleko. I sam zastanawiam się: co robić? Czy nagrywać dalej? Czy ludzie w ogóle chcą jeszcze formy audio? Czy za chwilę będę musiał martwić się o scenografię i makijaż, zamiast skupiać się na treści rozmowy?

I powiem wam szczerze – jakoś mi się to nie uśmiecha. Boję się, że zgubimy to, co w podcastach było najważniejsze: drugiego człowieka, którego nie widzisz, ale którego słyszysz. Wygląda na to, że technologia, która dała nam wolność słuchania, teraz chce nas przykuć z powrotem do fotela.

A Ty czego słuchasz?

Takie rozmowy prowadzę też ze sceny.

Scena Napisz do mnie